گران ترین شاتگانهای (تفنگهای ساچمه زنی) دنیا

هر کالایی متقاضی خاص خودش را دارد. کالا ممکن است کاربردی یا تزئینی باشد. کالاهایی نیز وجود دارند که علاوه بر کاربردی بودن تزئینی هم می باشند. بعضی کالاها نیز به عنوان عتیقه ارزش دارند. ارزش بسیاری از اشیاء عتیقه معمولا مادی است.



بعضی اشیاء قدیمی نیز فقط ارزش معنوی دارند ، یعنی به عنوان یادگار اجدادی نگهداری می شوند و به هنگام فروش ، ارزش مادی چندانی ندارند. این اشیاء فقط برای اعضاء خانواده ارزشمند می باشند.
در شات گان های دولول نیز چنین وضعیتی وجود دارد. معمولا قیمت انواع معروف شکاری ( field shotgun ) با کیفیت و دقت ساختاری بالا حدود 10-40 هزار دلار می باشد. قیمت انواع معروف ورزشی ( sporting ) آن که محصول سازندگانی چون پرازی ( perazzi ) و کریگوف ( krieghoff ) هستند ، گرانتر از انواع شکاری می باشند زیرا بر خلاف انواع شکاری که معمولا برای شلیک 1000 تا 400 فشنگ در سال طراحی می شوند ، انواع ورزشی برای شلیک تا 400 فشنگ در روز تولید شده اند.
ضمنا انواع دولول رویهم ( o/u ) گرانتر از انواع دولول بغل هم ( s×s) می باشند. گاها در مراجعه به حراجی های بزرگ اسلحه در آمریکا و اروپا مشاهده شده که برخی انواع دولول قدیمی بیش از 50 هزار دلار قیمت داشته اند. این در حالی است که در این کشورها افت قیمت در محصولات دست دوم بسیار شدید است.
بنابراین می توان دریافت قیمت گزاف آنها نه فقط به خاطر کیفیت ، بلکه بیشتر به خاطر ارزش هنری تزئینات منقوش در بدنه آنها می باشد. امروزه علاوه بر انگلستان ، سازندگان معروف ایتالیا ، اسپانیا و گاها سایر کشورهای اروپایی نیز چنین محصولاتی تولید می کنند. برخی قیمتها در سری محصولات چنین سازندگانی ثابت است ولی انتخاب برخی گزینه ها محصول تحویلی را سفارشی می کند. به عنوان مثال افزایش پنج هزار پوند یا بیشتر به خاطر قنداق حکاکی شده که اثر هنری با شکوهی از چوب گردو بوده ، دور از واقعیت نمی باشد. گاها سفارش حکاکی های خاص روی بدنه سلاح توسط چیره دست ترین حکاکان دنیا ، موجب صرف دو سال دقت و دوازده هزار پوند یا بیشتر هزینه شده است. در برخی تفنگ های گران قیمت علائم و نشان های طلاکوبی شده نیز به چشم می خورد که به نظر عده ای سبک و جلف می نماید. این افراد نقش و نگارهای ایجاد شده روی قسمتهای فلزی اسلحه که بسیاری از آنها شاهکار هنری مشهورترین حکاکان دنیا می باشد را ترجیح می دهند.
حال نمونه هایی از گران قیمت ترین شات گان های دنیا که محصول مشهورترین سازندگان می باشد بشرح ذیل معرفی می گردد:

فابری ( Fabbri ) :
این شرکت با 42 سال قدمت ( تاریخ تاسیس : 1965 ) در استان برسیا ( Brescia ) در شمال ایتالیا واقع شده است. مقدار تولید آن بیش از چند قبضه در سال نیست. قیمت هر قبضه از سلاحهای تولیدی این شرکت حدود 100.000 پوند است.
از آنجایی که تمامی تفنگ های تولیدی این شرکت فقط دولول رویهم می باشند ، نمی توانند میراث اجدادی محسوب شوند. چرا که برخلاف انواع دولول بغل هم ، این تفنگ ها نسبتا جدید هستند.

پر کردن فشنگ

اصول پرکردن فشنگ

پرکردن فشنگ تجربه ومقدماتی داردکه هرشکارچی بی تجربه بایستی تبحروتجربه لازم راکسب وبعدا اقدام به این کارنمایدواشتباه دراین کارممکن است عواقب جبران ناپذیری داشته باشد.

اصول اولیه کار:

1- خشک نمودن باروت : باروت ماده ای جاذب الرطوبه بوده وبایستی حتما قبل ازشا رژفشنگ باروت راکاملا خشک نمود.جهت خشک نمودن باروت ابتداتابه فلزی ضخیم راروی بخاری گرم نمائید طوری که دست رانسوزاند.سپس مقدارلازم رابرای پرکردن فشنگ(یک استگان برای 30 فشنگ)رابرداشته ودرب باروت راخوب ببندید باروت رادرتابه ریخته وبامقوا پخش نماییدومجددا روی بخاری گازی که شعله آن راکم کرده اید برای مدت حدود10 دقیقه قراردهیدتا خوب خشک شود.

2- ته فشنگ های پلاستیکی بعدازشلیک بادمیکندکه بایستی باتنگ کن بادآن راگرفته وچاشنی گذاشته شود.دقت نمائید پلاستیک داخل محفظه برنجی پوکه جلونیامده باشد دراین صورت پوکه فوق راحذف کنید.

3-پیمانه باروت رابراساس دستورالعمل روی قوطی باروت 6/1تا7/1گرم ویابافشنگ فابریک ساخت ایران تنظیم نمائید.

4- بهترین مقدار ساچمه 30تا32گرم برای کالیبر 12 است.کمتروبیشترازآن درشتاب وسرعت ساچمه ها تاثیرزیادی دارد.

5- لازم بذکراست مصرف ساچمه کمتر(24گرم)درفشنگهای تراپ مثل Rc4 بدلیل تفاوت نوع باروت است. این نوع فشنگهای شتاب اولیه زیادی داشته وبه سرعت به بشقابهای پرتابی میرسدوپیشگیری کمتری دراهداف افقی لازم دارد.برای باروت تحویلی به شکارچیان بهترن میزان ساچمه 32تا30گرم است.

طرزپرکردن فشنگ:

ابتداباپیمانه باروت رابه داخل پوکه آماده شده بریزیدوسپس ود(پیاله پلاستیکی) رابه روی باروت قرارداده ودوضربه به اندازه مثل شکستن بادام واردنمائید وساچمه رااضافه نموده وروی آن مقواگذاشته وباسرجمع کن سرفشنگ راببندید.دقت نمائیدبعدازبستن سرفشنگ ساچمه درداخل آن شل نباشد وصدا ندهد.دراین صورت ساچمه ها شتاب کمتری خواهد داشت.درصورتیکه سرپوکه درهنگام بستن بیش ازحدلازم بلند باشد سرجمع کن خوب عمل نکرده وساچمه ها شل خواهدمانددراین صورت می توان باچاقوی تیز چند میلی متر پوکه راگوتاه کردویاقبل ازود مقوا روی باروت قرارداد.

دانستنیهای فشنگ:

دوریانزدیک زدن تفنگ ازمباحث داغ شکارچیان درکنار آتش اجاق می باشد.بعضی ازشکارچیان نامطلع حرفهایی دراین مورد مطرح می کنندکه مغز آدم داغ می کند.هفته پیش یکی ازدوستان سنگی رادر فاصله 150 متری نشان می دادومی گفت تفنگ من دراین فاصله کبک رامیخکوب می کند.اگر دقت کرده باشید ویا کمی وقت صرف کنید متوجه خواهیدشدکه اکثرکبکها درفاصله15تا25متری شکارمی شوند.برد موثر تفنگهای ساچمه زنی 30تا45متربوده وتیراندازی به فاصله بیش ازآن جزپرنده زخمی ومقداری پرچیزی نسیبتان نخواهدکرد.حداقل 3تا5ساچمه بایستی به پرنده اصابت نمایدتا پرنده بامرگ آنی به زمین بیفتد.

برای اصابت این مقدارساچمه به پرنده عواملی چون چوک لوله تفنگ-نوع فشنگ-شماره ساچمه-فاصله والگوی پخش منظم تفنگ موثر است که توضیحات لازمه رادرموردآنها خواهم داد.

تفنگی باچوک کامل(فول چوک)به طورحتم ساچمه بیشتری درفاصله معین به هدف می زندتاتفنگی باچوک کمتر یاسیلندر.البته چوک زیادنیزدرشکارهوازنی یاشلیک به فواصل کمتراز20متر مزیتی محسوب نمی شودزیراساچمه ها میدان کمتری رادربرگرفته وشانس اصابت به پرنده مخصوصا درافرادکم تجربه بسیارکمترخواهدشد.بسیاری ازدوستان باتجربه بنده وقتی باتفنگ فول چوک تیراندازی هوازنی می کنندتیرشان به هدف نمی خوردودست خالی مشرف می شوند.

برای اینکه ساچمه ها درفاصله کمتری ازهم باز شود روشهای مختلفی به شرح زیروجودارد:

1- اصلاح چوک لوله تفنگ که درتفنگهایی که پولی چوک یاسرجمع کن متغیر دارندامکان پذیراست.

2-استفاده ازود که تاانتها چاک دارد.درصورت بی چاک بودن ود می توان با چاقو به آن چاک دادیاچاک آن راتاانتها ادامه داد.قبلاازقراردادن ود بهتراست پیاله آن راخوب بازنمود تابه محض خروج ازلوله تفنگ باز شود.

3- می توان پیاله ود رابا چاقو حذف نمود.

4-استفاده ازنمد درپرکردن فشنگ.

5- کارخانه رمینگتون ابتکار جالبی دراین موردبه خرج داده وفشنگهایی تولید می کند که درفواصل کم الگوی پخش زیادتری راارائه می دهداین فشنگها به فشنگ بوته زارمعرف هستند.دراین نوع فشنگها به جای ود ازنمد یاپلاستیک استفاده نموده وساچمه هارابامقوابه دو تاسه قسمت تقسیم می کنند.این روش رامن امتحان نمودم ونتیجه عالی گرفتم دراین روش علاوه براینکه پخش ساچمه ها بیشتر مشود ساچمه به طورمنظم به هدف اثابت مکند وفضای خای بین آنها مشاهده نمی شود.

درروش دیگرروی باروت قطعه پلاستیکی قرارمی دهند که وسط آن میله پلاستیکی به قطرسه میلیمترتعبیه شده است.شماهم می توانید با بریدن پیاله ود وسوراخ کردن وسط آن میله پلاستیکی یاکاغذی قراردهید.

اجزای فشنگ به ود دورساچمه توجه نمایید.ود فاقدچاک بوده وبرای اهداف دور به کارمی رود

هوازنی

تیراندازی به اهداف پروازی باتیراندازی توسط تفنگهای گلوله زنی فرق زیادی داردوبیشتر یک کاراحساسی وهنری می باشد.درتیراندازی هوازنی شمافرصتی برای نشانه روی وتفکرنداریدتیراندازبایک حرکت سریع تفنگ رابالاآورده به سمت هدف گرفته وپیشگیری لازمه راانجام وبدون توقف حرکت اسلحه ماشه رامی کشد.دراین نوع تیراندازی اندازه های مربوط به قنداق اسلحه وتطابق آن باخصوصیات بدنی فرد بسیارمهم است که درموردآن بحث مفصلی خواهیم داشت.ماهرترین شکارچی اگرقنداق تفنگش خوب برای وی طراحی نشده باشدنخواهدتوانست تیراندازی خوبی داشته باشد.

هر تیرانداز یا شکارچی ، پس از خریدن یک تفنگ ساچمه زنی جدید برای آگاه شدن از الگوی پخش باید آن را بیازماید. در این آزمایش ، تیرانداز باید چند تیر را به سبک و روش معمول در تیراندازی هوازنی ( بدون نشانه گیری و نشانه روی دقیق ) به مرکز یک صفحه بزرگ کاغذ ، تیراندازی کند.



در این آزمایش ممکن است تیرانداز متوجه شود که مرکز الگوی پخش تفنگ ، بر مرکز صفحه کاغذ منطبق است و یا اینکه دریابد که مرکز الگوی پخش ، نسبت به مرکز هدف بالاتر یا پایین تر قرار دارد.

چنانچه مرکز الگوی پخش بر مرکز هدف منطبق باشد ، تفنگ یقینا با ویژگی های جسمی تیرانداز متناسب است و تیرانداز نیز اصول صحیح تیراندازی هوازنی را رعایت کرده است. لیکن اگر این دو مرکز بر هم منطبق نباشند یا تیرانداز روش صحیح نشانه روی هوازنی را بکار نبرده و یا قنداق تفنگ با ویژگی های جسمی اش متناسب نیست.

باید بدانیم که روش صحیح تیراندازی هوازنی اینست که تیرانداز باید بر خلاف روش تیراندازی با تفنگ گلوله زنی ، هر دو چشم خود را باز نگهدارد و با هر دو چشم ، درست از بالای لوله یا لوله های تفنگ به هدف نگاه کند و بدین ترتیب تفنگ را به سمت هدف روانه کند. لیکن چون هدف هوازنی متحرک است ، تیرانداز باید با چشمان خود هدف را بپاید و حرکاتش را دنبال کند و در عین حال لوله تفنگ را در امتداد دید خود نگهدارد.

برای اینکه لوله تفنگ از محور دید خارج نشود ، تیرانداز باید برای تعقیب هدف تمام نیم تنه بالایی خود را متناسب با جابجایی محور دیدش حرکت دهد تا تفنگ کماکان در امتداد محور دید وی باقی بماند و از سمت هدف منحرف نشود. اگر نیم تنه بالایی تیرانداز ثابت بماند و فقط دست های تیرانداز ، تفنگ را جابجا کنند ، تفنگ از هم محوری دید تیرانداز خارج گشته و تیرش به خطا خواهد رفت. نکته بسیار مهم این است که نیم تنه بالایی تیرانداز باید قابل انعطاف باشد و حرکات هدف باید با حرکت نیم تنه بالایی تعقیب شود نه با حرکت دست ها. چنانچه در شکل نشان داده شده است ، اگر چشم تیرانداز از محور لوله ( لوله ها ) قرار گیرد ، ساچمه ها به بالاتر از هدف اصابت خواهند کرد و اگر پایین تر از آن قرار گیرد ، ساچمه ها به زیر هدف اصابت خواهند کرد.

به طور کلی نشانه روی با تفنگ ساچمه زنی عبارت است از تعقیب هدف با هر دو چشم و وارونه کردن لوله تفنگ به سمت آن به وسیله حرکت یکپارچه دست ها و شانه ها. هنگامی که گونه تیراندازی روی شانه تفنگ و چشمش درست در امتداد لوله ( لوله ها ) قرار گرفته و محور دیدش با محور لوله منطبق گردد ، تفنگ با نیم تنه بالایی تیرانداز یکپارچه می شود.

اگر تیرانداز تنها با حرکات دست ها و چرخش چشمان خود حرکات پرنده را تعقیب کند ، چشمهایش از روی محور لوله ( لوله ها ) خارج شده و یکپارچگی بدن و تفنگ از دست می رود و پیامد آن خطای تیر است. پس تیرانداز باید در حالی که حرکات پرنده را با چشمان خود تعقیب می کند ، تمام نیمه تنه بالایی را هم آهنگ با آن حرکت دهد تا محور دیدش در امتداد محور لوله ( لوله ها ) باقی بماند.

شکارچیان تازه کار ، ولو اینکه تیرانداز خوبی باشند ، در اثر هیجانی که بر اثر پر زدن ناگهانی پرنده به آنها دست می دهد ، دستپاچه می شوند ، همه فنون و رموز کار را فراموش می کنند و اغلب قبل از اینکه تفنگ را کاملا بالا بیاورند ، به پرنده تیراندازی می کنند و تیرشان به خطا می رود.

گرچه شکارچی فقط در اثر ممارست در شکار ، به مهارت در هوازنی پرندگان دست می یابد ، لیکن درست نیست که شکارچیان در تیراندازی هوازنی تمرین نکند. بر عکس باید تا آنجا که ممکن است تیراندازی به هدف های پرنده بی جان را تمرین کند. بهترین و فنی ترین نوع اینگونه تمرین ها ، طی دوره های آموزشی و تمرین در میادین تیر کبوتر گلی ( تراپ و اسکیت)است.

چنانچه این امکانات در دسترس نباشد ، از وسایل ساده تر می توان بهره جست. مثلا شکارچی می تواند در فصول بهار و ایامی که شکار پرنده مجاز نیست ، از دوستش بخواهد که در پشت سرش بایستد و قوطی کنسرو و یا نوشابه فلزی را از روی شانه راست یا چپ وی به جلو پرتاب کند و شکارچی با تیراندازی به این اشیا پرنده ، تیراندازی هوازنی را تمرین کند.

در این تمرین ، ابتدا باید سعی کند شیء پرتاب شده را در حال اوج گیری بزند و پس از اینکه در این کار به حد کافی ورزیده شد ، سعی کند آن را در مسیر سقوطش بزند. در مراحل بعد باید از دوستش بخواهد تا از فاصله سی متری جلوتر از محل استقرار اش ، از سمت راست یا چپ ، عمود بر محور تیراندازی پرتاپ کند.

در تیراندازی به هدف های پرنده ای که در مسیر عمود بر محور تیراندازی حرکت می کنند ، مسئله پیشگیری اهمیت می یابد. اینکه چقدر باید پیشگیری کرد ، مسئله ای بسیار پیچیده است. البته می توان سرعت پرواز پرندگان مختلف را از مدارکی که دراین زمینه منتشر شده ، به دست آورد. لیکن تخمین سرعت پرنده هدف و اینکه از حداکثر سرعت پروازش سود جسته یا با سرعتی کمتر در پرواز است ، در زمانی بسیار کوتاه ، امری است تقریبا محال و اگر شکارچی بخواهد خود را با چنین محاسباتی در گیر کند ، فرصت تیراندازی به هدف را از دست خواهد داد.

پیشگیری عبارت است از فاصله ای که تیرانداز به نقطه ای واقع در جلو هدف تیراندازی می کند تا در لحظه ای که ساچمه ها مسافت تیرانداز تا مسیر حرکت هدف را طی کرده اند ، هدف نیز به آن نقطه برسد. یا به عبارت دیگر ، الگوی پخش ساچمه و مسیر پرواز هدف در یک لحظه با یکدیگر تلاقی کنند.

در مورد تیراندازی به هدف هایی که از پیش پای تیرانداز پر کشیده ، مستقیما یا تقریبا به خط مستقیم از او دور می شوند. یا هدف هایی که از روبرو به سمت تیرانداز پرواز می کنند ، نیاز چندانی به پیشگیری نیست. کافی است که تیرانداز با در نظر گرفتن مسیر پرواز هدف ، چنانچه لازم باشد کمی به پایین یا بالاتر از پرنده تیراندازی کند.

پیشگیری لازم برای تیراندازی به هدفی که در مسیر عمود بر محور تیراندازی حرکت می کند ، چگونه باید صورت پذیرد؟

ساده ترین ، موثر ترین و عملی ترین راه کار این است که تیرانداز پس از بالا آوردن تفنگ ، یکپارچه کردن آن با نیم تنه بالایی و هم محور کردن دید چشمانش با لوله مسیر پرنده را از هدف جلوتر ببرد و بدون متوقف کردن حرکت تفنگ ، ماشه را بچکاند.

این حرکات و اعمال باید دقیقا هم آهنگ با یکدیگر صورت پذیرند. مسئله ادامه حرکت تفنگ به هنگام کشیدن ماشه از سایر نکات مهم تر است. اغلب مشاهده می شود که فردی به زعم خود ، همه اصول را در تیراندازی به هدفی متحرک ، رعایت می کند لیکن باز هم بیشتر تیرهایش به خطا رفته و پیشرفت محسوسی ندارد. به احتمال قوی دلیل این عدم پیشرفت متوقف کردن حرکت تفنگ در لحظه کشیدن ماشه و یا خارج شدن دید تیرانداز از محور لوله است.

در مورد پیشگیری آخرین توصیه این است که :

میزان پیشگیری لازم را تخمین بزنید ، آنرا دو برابر کنید ، حرکت تفنگ را متوقف نکنید و ماشه را بکشید و باز هم حرکت تفنگ را ادامه دهید.

اجازه بدهید موضوع را بیشتر و دقیق تر مورد بررسی قرار دهیم. چنانچه شکارچی همیشه بتواند به نقطه تیراندازی کند که در لحظه رسیدن ساچمه ها به آن نقطه پرنده نیز در همان نقطه باشد ، دلیلی برای خطا رفتن تیرش وجود نخواهد داشت. پس چنانچه بخواهید بهترین تیرانداز هوازنی جهان بشوید ، این است همه آن چیزی که باید انجام دهید. افسوس که این کار آسانی نیست. چارلز اسکینز ( از استادان ماهر فن هوازنی ) در یکی از نوشته های خود این مطلب را چنین تشریح کرده است : « اگر پرنده ها همیشه در یک سمت معین و به خطی مستقیم همانند حرکت یک پیکان ، پرواز می کردند و شکارچی می توانست زاویه پرواز و سرعت پرنده را با دقت کامل اندازه گیری کند و در عین حال خود نیز در حرکاتش از دقتی ماشینی برخوردار بود ، من دلیلی برای عدم موفقیت دائمی او نمی یافتم ».

همه گیر کار در همین اگر هاست. نه پرنده چنان می پرد و نه شکارچی چنین است. متغیر ها همیشه در تغییراند و حل معادله را که در تئوری بسیار آسان به نظر می رسد ، در عمل بسیار مشکل می سازند و این همان چیزی است که تکنیک هوازنی را به صورت یک هنر کلاسیک در می آورد که هیچگاه برای شکارچیان تازه کار و شکارچیان قدیمی و حرفه ای کسل کننده نمی شود و هیچکس هیچگاه نمی تواند در این فن ، به مهارت مطلق دست یابد.

چنانچه متغیرهای مهمی چون سرعت ، عدم یکنواختی مسیر و جهت پرواز هدف و توانایی شکارچی در انجام حرکات معین با دقت و نظمی خاص را ندیده بگیریم ، باز هم دو معضل مهم باقی می ماند که عبارتند از عدم امکان ماشینی کردن جسم انسان و ضعف و ناتوانی بارز او در ایجاد یک کار تیمی دقیق بین مغز ، اعصاب و عضلاتش.

بنابراین صرف نظر از اینکه شکارچیان تا چه حدی این تئوری ها را بررسی کرده و فراگرفته باشد ، مادام که این تئوری ها را در صحرا و بیابان عملا تمرین نکرده باشد محال است به مهارت بالایی دست یابد.

شکارچی بایستی این فنون نظری را به صورت عادی تمرینی درآورد. تا آنجا که حرکاتش به شکل اعمال نیمه غریزی در آید. پس آنگاه می توان از او انتظار داشت بتواند بلدرچینی را که ناگهان از زیر پایش پر کشیده یا اردک سرسبزی را که با سرعت 21 متر در ثانیه ، عمود بر محور تیرش در پرواز است ، بزند.

برای زدن یک هدف پرنده ، نباید تفنگ را به نقطه ای در مسیر پرواز هدف روانه کنید و منتظر رسیدن هدف به آن نقطه شوید ، بلکه باید به محض مشاهده برخاستن هدف از زمین ، پای محور را به جلو بگذارید ، قنداق تفنگ را به شانه ببرید ، گونه را روی شانه قنداق تفنگ قرار دهید ، بدن و تفنگ را یکپارچه کنید ، با هر دو چشم باز درست از روی لوله تفنگ را به نقطه ای که در وهله اول هدف را دیده اید روانه سازید و سپس بیش از سرعت هدف ، مسیر حرکت آن را دنبال کنید ، به هدف برسید ، از آن جلو بزنید و بدون متوقف یا کند کردن حرکت تفنگ ، ماشه را سریعا بکشید و تا سقوط پرنده ، حرکت تفنگ را ادامه دهید.

تاکنون چند بار توصیه کرده ام که پس از کشیدن ماشه نیز حرکت تفنگ را ادامه دهید. علت این توصیه این است که چنانچه به این کار عادت کنید ، در لحظه کشیدن ماشه ، حرکت تفنگ را متوقف نخواهید کرد و درنتیجه صرفنظر از کند یا سریع بودن عکس العمل عصبی تان ، شما به نقطه ای در جلو تر از هدف تیراندازی خواهید کرد و این سبب خواهد شد تا چنانچه پیشگیری شما درست باشد ، ساچمه ها و پرنده در یک لحظه به نقطه ای معین برسند و در واقع الگوی پخش ساچمه ها و مسیر پرنده در یک لحظه با یکدیگر تلاقی کنند. اگر حرکت تفنگ را در لحظه کشیدن ماشه متوقف کنید ، بسته به کندی یا سرعت واکنش عصبی تان از 0.01 تا 0.04 ثانیه از حرکت هدف عقب می مانید. بنابراین چنانچه هدف اردکی باشد که با سرعت 29 متر در ثانیه در حرکت باشد و سرعت واکنش عصبی شما 0.02 باشد ، در موقع کشیدن ماشه به جای تیراندازی به هدف ، حدود 6 سانتیمتر به عقب آن تیراندازی خواهید کرد و تردیدی نیست که تیر شما به احتمال قوی یا خطا خواهد رفت و یا پرنده را زخمی خواهید کرد.

برای اینکه بتوانید تخمین بزنید که چقدر باید به جلوی هدف تیراندازی کنید یا به عبارت دیگر چقدر باید پیشگیری کنید ، لازم است بدانید که سرعت پرواز ساچمه تفنگ ساچمه زنی در حدود 420 متر در ثانیه است و در عین حال سرعت پرواز اردک جره 29 متر در ثانیه ، سرعت پرواز غاز 25 متر در ثانیه ، سرعت پرواز اردک سر سبز و بلدرچین 21 متر در ثانیه و سرعت پرواز باقرقره و کبک حدود 15 متر در ثانیه است.

پس اگر شکارچی حرکت دست و تفنگ را در حین کشیدن ماشه متوقف سازد و بدین ترتیب تاثیر تاخیر واکنش عصبی خود را متوقف سازد و یا به حداقل برساند ، برای تخمین میزان پیشگیری لازم ، کافی است در هر مورد مسافت خود تا هدف را تخمین بزند ، سرعت پرواز ساچمه را بر سرعت پرواز هدف را بدست آورد ، مسافت خود تا هدف را به این نسبت تقسیم کند تا به پیشگیری لازم دست یابد. برای روشن شدن مطلب به مثال زیر توجه فرمایید :

فرض کنید غازی با سرعت 25 متر در ثانیه در مسیری عمود بر محور تیر شما و در مسافت 35 متری در پرواز است برای برآورد کردن میزان پیشگیری لازم باید به این ترتیب عمل کنید :

( نسبت سرعت حرکت ساچمه به سرعت پرواز غاز 16 برابر ) 16 = 25 ÷420

( میزان پیشگیری لازم حدود 2/2 متر ) 18/2 = 16÷35

برای موفقیت در هوازنی باید ویژگی های پرنده مورد نظر را بدانید ، سرعت پرواز پرنده را تحت شرایط مختلف مانند وضع معمولی ، به هنگام ترس ، با باد موافق ، با باد مخالف ، زاویه پرواز نسبت به محور تیر و غیره را در نظر بگیرید. اما در عمل در تیراندازی هوازنی در بسیاری از موارد ، فرصتی برای این محاسبات و ملاحظات وجود ندارد. بنابراین یکبار دیگر شیوه صحیح تیراندازی به هدف پرنده را بدین شرح خلاصه می کنم :

پای محور را به جلو بگذارید ، وزن بدن را به روی این پا منتقل کنید ، تفنگ را به شانه بیاورید ، گونه را بر شانه قنداق قرار دهید ، با هر دو چشم باز تفنگ را به نقطه ای که در وهله نخست پرنده را دیده اید روانه کنید ، مسیر پرواز هدف را با تفنگ تعقیب کنید ، از پرنده جلو بزنید ، بدون متوقف یا کند کردن حرکت تفنگ ، ماشه را سریعا بکشد ، به حرکت تفنگ تا هنگام سقوط هدف ادامه دهید. اگر به انجام این عمل عادت کنید و به حد کافی آن را تمرین کنید ، در شکار ناموفق نخواهید بود و درصدی از تیرهای شما به هدف اصابت خواهد کرد که به موازات تمرین و کسب تجربه بیشتر ، این درصد ، به تدریج بالاتر می رود.

در اینجا لازم است نظر شما را به این نکته جلب کنم که تکنیکی که در بالا تشریح شد ، بیشتر در شیوه متداول در شکار پرندگانی چون کبک ، بلدرچین ، تیهو ، قرقاول ، دراج و نیز تیراندازی تمرینی در رشته اسکیت کاربرد دارد.

در مورد شکار پرندگان آبزی و سایر پرندگانی که تیراندازی به آنها از داخل کومه و از کمینگاه صورت می پذیرد ، چون شکارچی از مسافتی نسبتا دور پرنده را می بیند و سرعت پرواز ، مسیر و جهت حرکتش را می تواند تخمین بزند ، فرمول پیشگیری بیان شده در سطور قبل ، عملا قابل اجرا است.

تکنیکی که در این شیوه هوازنی پیشنهاد می شود این است که شکارچی باید به محض مشاهده پرنده از مسافت دور ، تفنگ را به شانه بیاورد ، با تخمین میزان پیشگیری لازم ، خط نشانه را به همان اندازه در جلو پرنده هدف قرار دهد ، سرعت حرکت تفنگ را با سرعت پرواز پرنده هم آهنگ کرده و میزان پیشگیری را ثابت نگهدارد. پس از اینکه پرنده به تیر رس رسید ، بدون کند یا متوقف کردن حرکت ، ماشه را سریعا بکشد و به حرکت تفنگ تا سقوط پرنده ادامه دهد. در این تکنیک بهتر این است که شکارچی ، شک و تردید را کنار بگذارد ، فرصت را از دست ندهد تفنگ را چنانچه در بالا گفته شد به سمت پرنده روانه کند و به موقع از توی کومه بلند شود و خود را به شکار نشان دهد.

طبیعی است که پرنده به محض دیدن شکارچی به یک مانور پروازی می پردازد پس شکارچی باید کاملا آماده باشد تا حرکت تفنگش را با این مانور هم آهنگ سازد. هیچکس نمی تواند حدس بزند که پرنده چه مانوری می دهد و شکارچی چه باید بکند. قدر مسلم این است که شکارچی باید خودش را به « موقع » در معرض دید پرنده قرار دهد و برای واکنش سریع در برابر مانور غیر قابل پیش بینی پرنده ، آمادگی روحی و جسمی داشته باشد ، تا احتمالا موفق شود. مهمترین عامل در اینجا به موقع برخاستن است. نه لحظه ای زودتر و نه آنی دیرتر. اما این که « به موقع » چه موقعی است؟ پاسخی ندارد. شکارچی خود باید در عمل و تجربه به این « به موقع » دست یابد.

روش دیگر تیراندازی هوازنی تیراندازی تعجیلی است دان روش فرض کنید کبکی ازپایین دست شما باسرعت زیادمیپردوبه سمت راست یا چپ شما سرعت می گیرد.دراین موقع شما فرصتی برای نشانه روی وتعقی وپیشگیری ندارید.فقت کافی است به سرعت اسلحه رابالاآورده وبه جایی که فکرمیکنید درزمان شلیک کبک آنجا خواهدبود تیراندازی نمایید.من بااین روش هیچوقت دست خالی به منزل مراجعت نکردم.درخاتمه تمرین باتفنگ خالی رادرمنزل فراموش نگنید.بعدازاطمینان ازخالی بودن تفنگ درمنزل میتوانیدبا نشانه روی سریع بع اشیاءتمرین تیاندازی نمایید تادرکشیدن سریع اسلحه تبحر پیداکنید.

کسب مقام چهارمی تراپ استان

آقای مهدی هادیان از تیر اندازان موفق شهرستان اسفراین در مسابقات تراپ استان که درتاریخ 30/11/88 د رشهرستان بجنورد تخته ارکان برگزار گردید در میان تیر اندازانی از استانهای مازندران و خراسان شمالی موفق به کسب مقام چهارم استان گردید .

افتتاح سالن تیر اندازی هیئت تیر اندازی شهرستان اسفراین

با عرض پوزش به علت نبودن ما د راین چند ماه

در تاریخ 4/11/88 سالن تیر اندازی به اهداف ثابت شهرستان با زحمات بی دریغ آقای وحید حیدری رئیس هیئت تیر اندازی اسفراین وحمايتهاي بيدريغ آقاي عنابستاني رئيس هيئت تير اندازي خراسان شمالي و دبير اين هيئت آقاي عباس شاهي و با حضور جناب آقای داورزنی مدیر کل تربیت بدنی خراسان شمالی و مسئولین استان و شهرستان و نفرايت برتر اين رشته در استان آقايان بني هاشم و زرقامي در ضلع شمالی میدان انقلاب(فرمانداری) افتتاح شد.